ماجراي سخنراني پاپ از يك زاويه براي من جالب بود. آن هم نوع موضعگيري ها بود. در ايران همه اقشار و آحاد ملت بيانيه فرمودند و احتمالا يك تظاهرات هم به دعوت سازمان تبليغات اسلامي برگزار مي شود. البته بعد از اين كه همه كشورها تظاهرات برپا كردند.
موضع رسمي ايران تنها احضار سفير واتيكان در تهران و اعلام مراتب اعتراض دولت ايران بود. اين در حالي است كه مراكش سفير خود از واتيكان را فراخواند.
قصد ندارم ميان اين موضع گيري ها قضاوت كنم اما وقتي به رويدادهاي مشابه مانند كشيدن كاريكاتور پيامبر (ص) در دانمارك و برخي كشورهاي اروپايي نگاه مي كنم متوجه مي شوم در ساير كشورها موضع گيري ها صرفنظر از درستي يا نادرستي سريع و از متن جامعه برمي خيزد اما در ايران آخر از همه و از سوي حكومتي ها ابراز مي شود.
چرا مردمي كه اين قدر نيمه شعبان را مجلل برگزار مي كنند در برابر توهين به پيامبرشان شل و ول موضع مي گيرند و غيرت ديني شان تحريك نمي شود؟