دغدغه

ماجراي سخنراني پاپ از يك زاويه براي من جالب بود. آن هم نوع موضعگيري ها بود. در ايران همه اقشار و آحاد ملت بيانيه فرمودند و احتمالا يك تظاهرات هم به دعوت سازمان تبليغات اسلامي برگزار مي شود. البته بعد از اين كه همه كشورها تظاهرات برپا كردند.

موضع رسمي ايران تنها احضار سفير واتيكان در تهران و اعلام مراتب اعتراض دولت ايران بود. اين در حالي است كه مراكش سفير خود از واتيكان را فراخواند.

قصد ندارم ميان اين موضع گيري ها قضاوت كنم اما وقتي به رويدادهاي مشابه مانند كشيدن كاريكاتور پيامبر (ص) در دانمارك و برخي كشورهاي اروپايي نگاه مي كنم متوجه مي شوم در ساير كشورها موضع گيري ها صرفنظر از درستي يا نادرستي سريع و از متن جامعه برمي خيزد اما در ايران آخر از همه و از سوي حكومتي ها ابراز مي شود.

چرا مردمي كه اين قدر نيمه شعبان را مجلل برگزار مي كنند در برابر توهين به پيامبرشان شل و ول موضع مي گيرند و غيرت ديني شان تحريك نمي شود؟

روز گذشته آقاي خوش چهره از نمايندگان اصولگراي مجلس هفتم گفته بود : " دولت و مجلس شجاعت افزايش پلكاني قيمت بنزين را ندارند ".

گويا دولتي ها لايحه اي را تهيه كردند تا قيمت بنزين را به صورت پلكاني افزايش دهند. برنامه اي كه در دولت هاي قبلي اجرا مي شد و دولت جديد و مجلس هفتم با آن مخالف بودند و از طريق مخالفت هايي از اين جنس از توده مردم راي گرفتند. حالا پس از قريب 2 سال فهميدند يه من ماست چقدر كره داره ؟ و كشور اداره كردن مثل اداره كردن هيات و كاروان حج نيست و در سوداي بازگشت به همان رويه سابق اند.

 البته معلوم نيست كه شجاعت پذيرش اشتباه را داشته باشند همانطور كه يكي از خودشان گفته اين تصميم به شجاعت نيازمند دارد و من بعيد مي دانم در  وكيل الدوله ها كه اكثريت مجلس را اشغال كردند اين شجاعت وجود داشته باشد.

مسووليت ضرري كه از عدم افزايش قيمت بنزين در طي 2 سال گذشته بر خزانه ملت وارد شده برعهده چه كسي است؟ اصولا چرا بايد مملكت اين قدر بي ضابطه باشد كه تصميمات مهمي در اين اندازه كه مي تواند ميلياردها تومان خزانه ملت را دچار ضرر كند دستخوش سليقه هاي جناحي براي جلب نظر مردم در كوتاه مدت شود و فرآيند توسعه را مختل كند؟

استقبال ويژه شيراك از وي در كاخ اليزه ، سخنراني و پيشنهاد سال گفتگوي تمدنها در مجمع عمومي سازمان ملل ، سفر به عربستان و استقبال خاص ملك فهد و سفر به اسپانيا و ايتاليا و  ...

خاتمي پس از بازگشت از اين سفرها تبليغات نمي كرد و نگفت ديگران از سخنان او متعجب شدند يا هنگام سخنراني وي پلك نمي زدند. اما امروز معلوم مي شود كه آن سفرها چه تفاوتي با سفرهاي بعضي از مسئولان فعلي دارد.

سفر خاتمي و استقبال كم نظير از وي نشان داد اعتبار افراد به مسئوليت آنها نيست بلكه به شخصيت و دانش و اخلاق آنها هم وابسته است.

 اين نكته را رييس جمهور امريكا  فهميده كه شخصا دستور صدور ويزا براي وي را صادر كرده است اما بسياري از مسئولان ايراني كه مدعي هستند بهتر بوش مي فهمند اين نكات را در نمي يابند.

 شايد هم در مي يابند اما نفسانيات و حب و بغض هايشان باعث مي شود به جاي آن كه اين سفر را فرصت تلقي كنند به تخريب آن بپردازند.

هنوز هم كساني در ايران هستند كه نفس وجودشان مي تواند براي ما اعتبار جهاني كسب كند اگر شيفتگان قدرت مجالي براي حضور آنها فراهم كنند.

اين روزها دولتي ها با دمشان گردو مي شكنند. اكثر رسانه ها مجيزشان را مي گويند. و آنها هم به مدد بازي با كلمات و واژه ها كه يكي از ابزارهاي حكومت هاي توتاليتر است مشغول تعريف از خدماتشان هستند. ان شاء الله مبارك مردمي باشد كه اين دولت را بر سر كار آوردند.

هفته گذشته تمام تريبون هاي نماز جمعه در اختيار دولتي ها بود ، اتفاقي كه در 8 سال يك بار هم نصيب دولت خاتمي نشد. چون آن جمعيتي كه سال هاي 76 و 77 شعار مي دادند " رييس جمهور ما ُامام جمعه ما " جزو مردم نبودند. بگذريم ...

خواستم در اين ايام كه دولت از افتخاراتش مي گويد من هم يكي از افتخارات اين دولت را كه چند روز پيش شنيدم برايتان نقل كنم تا عدالت خواهان مشعوف شوند.

چندي قبل به مناسبتي به يكي از موسسات خيريه در شمال تهران رفته بودم.

اين موسسه ،كودكان و فرزندان معلول را كه خانواده هايشان تمكن مالي براي نگهداري آنها ندارند سرپرستي مي كند. خانواده هاي اين كودكان عمدتا كارگران هستند.

پرچانگي نكنم. اين موسسه علاوه بر كمك هاي مردمي بخش عمده اي از هزينه هايش را از طريق كمك هاي دولتی تامين مي كرده كه پس از روي كار آمدن دولت جديد قطع شده و مديران مجبور شدند براي تامين هزينه ها سالن موسسه براي برگزاري مراسم مختلف اجاره دهند و از مردم خواستند تا اگر آزمايشي داشتند يا عكس راديو لوژي دارند و .... به اين موسسه مراجعه كنند تا بخشي از هزينه ها جبران شود.

در ليبرال ترين كشورهاي دنيا كه اقتصاد آزاد است و دولت ها سوبسيد نمي پردازند اين گروه از جامعه تحت پوشش دولت هستند اما در ايران عزيز سياستمداران عدالت پيشه تازه كار اين كمك ها را قطع كردند.      

سخنگوي دولت در نامه‌اي به دادستان تهران با اشاره به آن‌چه آن را عدم پي‌گيري قانوني اكاذيب منتشره عليه دولت خوانده، از مدعي‌العموم، پي‌گيري قانوني «انبوه خبر‌هاي دروغين منتشره عليه دولت» از سوي مراجع مسوول را خواستار شده است.

«غلامحسين الهام» در نامه خود به «سعيد مرتضوي» با بيان اين‌كه عاملان انتشار اين اخبار مجعول، ظاهرا مصونيت دارند كه هر نوع افترايي را به دولت نسبت داده و از ارايه هرگونه مستندي خودداري مي‌كنند، پي‌گيري قانوني موضوع از سوي مسوولان دستگاه قضايي و احقاق حق دولت را خواستار شده است.

الهام در این نامه  مثال هایی هم ارائه کرده "

« آزادسازي پرشتاب پول از بودجه دولتي و انتقال آن به برخي از نقاط ...» « كمك‌هاي ابهام‌آميز مازاد بر نياز به موسسات غيردولتي، عقد قرارداد‌هاي صوري»، « خارج نمودن بخش قابل توجهي از بودجه از سيستم نظارتي ذيحسابي...» و نهايتا « هزينه براي مصارف انتخاباتي» تعابيري كه به اصطلاح در گزارش‌هاي پيوست ذكر شده است، مفهومي جز اختلاس يا تصرف غيرقانوني در وجوه دولتي دارد؟ و آيا بزهي بالاتر از اين دو متصور است؟

آيا حضرتعالي به عنوان دادستان مي‌توانيد نسبت به اين امور بي تفاوت باشيد؟

عاملان اعلام و نشر اين اخبار بايد مستندات و دلايل خود را به مراجع قضايي ارايه كنند و مراجع قضايي در خصوص اين جرايم بايد دقيق و قاطع موضوع را تعقيب كنند. دولت هيچ حقي در اغماض از « يك ريال » حيف و ميل و تصرف در اموال عمومي و دولتي ندارد و نسبت به آن پاسخگوست.

اما عاملان انتشار اين اخبار مجعول، ظاهرا مصونيت دارند كه هر نوع افترايي را به دولتي كه شعار و رفتار آن تنزه و پاكي است، وارد كنند. در روزنامه‌اي به راحتي سرمقاله نوشته مي‌شود و رييس‌جمهور كشور را كه در داخل و خارج كشور به پاكدامني و سلامت مالي شهره است، متهم مي‌كنند؟ و سايتي با انتشار اخبار جعلي، تمام دولت را تبهكار مالي معرفي مي‌كند؟ و دادستان معظم تهران لابد منتظر شكايت است!

اگر چنين است سخنگو و رييس شوراي اطلاع رساني دولت اعلام جرم مي‌كند و تقاضاي تعقيب عاملان افترا و نشر اكاذيب را طبق موازين شرعي و قانوني دارد."

این رویکرد را مقایسه کنید با رویکرد شهردار تهران که تمام دستگاههای وابسته به شهرداری را از شکایت علیه رسانه ها منع کرد.

چند سالی که خاتمی سکاندار کشور بود در صنعت نفت تحولات چمشگیری اتفاق افتاد که شکل گیری منطقه عسلویه از جمله این موارد بود.

 میدان گازی پارس جنوبی که سالها توسط قطری ها یکطرفه مورد استفاده قرار می گرفت با توجه مسئولان به یکی از قطب های صنعتی ایران در زمینه نفت و گاز تبدیل شد و ضمن ایجاد اشتغال صنعتی برای مهندسان و متخصصان ایرانی زمینه های درآمدزائی برای ایران را نیز فراهم کرد و سهم عمده ای از اخبار اقتصادی رسانه ها را به خود اختصاص داد.

 با روی کارآمدن دولت جدید ، اخبار قابل ملاحظه ای از عسلویه به گوش نمی خورد.

 بد نیست خبرنگاران حوزه اقتصاد از دست اندرکاران و مسئولان منطقه درباره  ادامه فازهای عسلویه و اوضاع پیمانکاران خارجی و داخلی پرسش کنند.

کسانی که پروژه های صنعتی از نوع عسلویه را از نزدیک دیدند می دانند که چه زحمتی برای راه اندازی آن کشیده شده و چه تاسف آور است اگر از میانه  راه رها شود و متوقف بماند.

 توقف بسیاری از کارها و پروژه های کشور زیان چندانی را به کل کشور وارد نمی کند به ویژه پروژه هایی که فقط به دلیل زیاد بودن پول نفت کلید خوردند. اما توقف پروژه های عظیم نفت و گاز ضرری نیست که به آسانی از کنار آن گذشت.

از مسئولان جدید که همت چندانی در این یکساله به چشم نخورد خدا از سر ترحم به مردمان این سرزمین ثروت هایش را حفظ کند.   

يكي از شاخص هاي شكل گيري جامعه مدني پيدايش محافل گپ وگفت و پاتوق هايي است كه افراد در آن به بحث و گفتگو مي پردازند و اطلاعاتشان را با هم مبادله مي كنند.

 دولت جديد ظاهرا نسبتي با اين جور محافل ندارد و بدش هم نمي آيد كه اگر محافلي از اين دست وجود دارد رفته رفته با بهانه هايي تعطيل شوند و افراد شاغل در يك صنف محل و محفلي براي گردهم آمدن نداشته باشند.

اما ديشب اتفاقي افتاد و اخباري شنيديم كه حكايتي متفاوت را روايت مي كرد. سازمان فرهنگي هنري شهرداري در اقدامي جالب توجه از خبرنگاران حوزه فرهنگ و هنر دعوت كرده بود تا به بهانه روزخبرنگار دورهم باشند و از چند روزنامه نگار هم تقدير شود.

در اين مراسم رئيس سازمان خبر از تاسيس فرهنگسراي رسانه و راه اندازي پاتوقي براي خبرنگاران فرهنگي تحت عنوان كلوپ خبرنگاران داد.

برگزاري مراسم ديشب و تحقق آنچه وعده داده شد در راستاي تقويت جامعه مدني و گسترش حوزه عمومي است. غنيمت است كه در اين فضاي ضد جامعه مدني نهاد شهرداري به تقويت نهاد هاي فرهنگي همت گماشته است. به چه نيتي مهم نيست. مهم اين است كه به نفع جامعه خبري است.

در مراسم شب گذشته 22/5/1385 هيچ يك از مسئولان وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي در حوزه مطبوعات حضور نداشتند.

من اسانلو را نمي شناسم ولي مي دانم در شرايطي كه دولت و حاكميت در تلاش اند تا همه نهاد هاي مدني را نابود كنند و مسیر  توسعه سياسي و تمرين شهروندي را سد كنند هر حركتي كه به تقويت نهادهاي مدني اعم از احزاب و انجمن ها و سنديكاها بينجامد ارزنده است.

آزادي اسانلو را شايد بتوان يك عقب نشيني تلقي كرد. كه عقب نشيني ميموني است. امثال اسانلو ها در هر صنف و پيشه اي بايد در جهت تحقق مطالبات صنفي شان يكپارچه باشند.  امروز حاكميت با افرادمشكلي ندارد. فرد هر چه قدر هم تند صحبت كند كاري از پيش نمي برد اما نهاد و تشكل ها اگر اندكي نقد كند خواب دشمنان دمكراسي را آشفته مي كنند.